Пры скаціне

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Пры скаціне
Верш
Аўтар: Янка Купала
1905—1907
Крыніца: http://rv-blr.com/verse/showCollection/2663#891



Яшчэ і сонца не ўзышло
Людзей на днеўны труд будзіць, —
Тру-гу, тру-гу! на ўсё сяло
Труба пастырская гудзіць.

Тру-гу, тру-гу! ўставай,
Хто жыў, адзін, другі,
Вароты адчыняй,
Скаціну выганяй!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!

Устае сяло на трубны гук,
Сьпяшыць к жывёліне сваей,
І вот раздаўся рык і грук
Кароў, авечак і сьвіней.

Тру-гу, тру-гу! ідзі
На поле, на лагі,
Скацінка, і глядзі,
Той тая не бадзі!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!

Ідзе ўсё войска на папар;
Прыйшло, скланіла галаву,
І дружна, дружна мал і стар
Скубець вільготную траву.

Тру-гу, тру-гу! дзяры
Травіцу з-пад нагі,
Даждаўшыся пары,
Нап’есься ты вады.
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!

Скубець скаціна, а пастыр
Пасе, пільнуе ад ваўка,
Снуе вакол, удоўж і ўшыр,
То цёлку злае, то быка.

Тру-гу, тру-гу! з трубы
На сьвет шырок, даўгі
Мкне адгалос грубы,
Аж стогне лес, дубы.
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!

І вось наеўся ды ідзе
Рагаты сыты полк у хлеў,
Пастух за ім у грамадзе,
Але пастух ці сыт, ці еў?

Тру-гу, тру-гу! й ня сьніў…
Пастыр — слуга слугі,
Свой полк кармі-пасі,
Сам посьле пад’ясі!
Тру-гі, тру-гі, тру-гі!

(1905—1907)