Nocturno

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Nocturno
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/verse/showCollection/4913#72093


Спаткаў сягоньня я сваю Нядолю,
Знайшоў яе у сіненькім ляску.
Брадзіў бяз мэты я, душа гарэла з болю,
І думаў: будзе мне лягчэй у халадку.
         Спаткаў, пазнаў яе і вось пытаю:
         — Скажы ты мне, Нядоленька мая,
         Багата жыцьця кніг яшчэ перачытаю?
         Калі і на якой чытаньне скончу я?
Скажы, ня крыйся мне, мая камратка,
Дзянькі мае маркотныя чаму?
Адзін ў адзін ідуць, ва ўсіх адна апратка,
Як душы грэшныя ці вінныя каму.
         Чаму, яшчэ скажы, мая ядына,
         Люблю зямлю, вялікі жыцьця ток,
         Як неба зорачкі, каханьнем моцным сына,
         А сам — адлучаны ад дзераўца лісток?
Яна у вочы люба мне зірнула,
Ўзлажыла белы ручанькі на мне,
Маўляў, сястра мая, да сэрца прыгарнула,
Часамі так цябе каханка прыгарне.
         — Чакай, харошы мой, пакінь задумы!
         Душу сваю пытаньнямі ня муч,
         Зірні на гэты лес, прыслухайся у шумы,
         А можа, знойдзеш ты жыцьцёвы вечны ключ!
Стаіць магутны лес, ізноў убраны
Ў зялёны ліст дагледлівай рукой,
І п’ець спажыўны клёк, старыя гоіць раны…
Зірні: якая моц! Зірні, які спакой!
         Штогод ўміраець ён парой асеньняй,
         Каб зноў аджыць, убачыўшы вясну.
         І гэтак ўсё ідзець чаргою пераменнай:
         То скіне сон з вачэй, то зноў ідзець да сну.
Расьцець дубочак тут, — які зялёны!
Другі, стары, калодаю палёг;
І сын ідзець ўгару, як бацька ў час мінёны,
Што даў жыцьцё яму, а сам зваліўся ў мох.
         Цячэць ручайка вось, і ту ж ня стала!
         Няма яго, схаваўся у зямлі,
         А недзе — тамака рака зямлю прарвала,
         І воды тэй ракі па лузе пацяклі.
І ты, о, любы мой! Як лес зімовы,
Заснуў, ляжыш, ня можучы устаць,
Але наступіць дзень вясёлы, пекны, новы,
І радасьць вольнасьці павінна завітаць.
         Дзянькоў маркотнасьць ты сваіх ў распачы
         І тэй сваей адлюднасьці ня гудзь:
         Пакуту Рок табе, шчасьліваму, прызначыў,
         І ўдзячным за яе Вялікаму ты будзь.
Няма пакуты дзе — няма пазнаньня,
Душа тагды лагчынамі паўзець,
А што гарчэй, скажы, цяжэй перапаўзаньня?
А што страшней яшчэ, як вочмі не глядзець.
         Аб сьмерць пытаеш ты? Калі сканчыцца
         Жыцьцё тваё, — міленькі, не пытай!
         Спрабуй ад думак тых, ад хворых палячыцца,
         Прыходзь у гэты лес — паветра тут глытай.
Жыві, каб жыцьце даць другім, малодшым,
Як дуб стары, што ўзгадаваў дубка.
А там… ручайка зьнік! І мы пуцём каротшым
Пайдзём ў зямлю за ім, каб выплысьць, як рака.