Бусел (Сыракомля/Лучына)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Бусел
Верш
Аўтар: Уладзіслаў Сыракомля
1849
Пераклад: Янка Лучына
Крыніца: Сыракомля, Уладзіслаў. Выбраныя творы / Уладзіслаў Сыракомля. — Мінск : Беларуская навука, 2010. — 584 с. : [8] с. іл.


Зімка надходзіць, звіслі туманы,
І вецер круціць і свішча,
На небе — цёмных хмар караваны.
Бусел узняўся і, задуманы,
Паплыў павольне на ржышча.

Сеў і клякоча, падняўшы ногу,
Дый жмурыць цёмнае вока.
Пэўне, ён думку ўздумаў глыбока —
Ужо выбірацца ў дарогу.

«Добра на вырай ляцець цяплейшы,
Пабачыць дзівы ў чужбіне,
Сонца над Нілам агонь яснейшы
І думаць думку пра край тутэйшы
На піраміды вяршыне.

А толькі… толькі ведама Богу,
Чы смерць у дарозе абміну?..
Пабачу жа Нёман і азярыну?!
Сяду ж на купцы мурогу?!

Я ж тут радзіўся, гдзе гэта хатка,
Шчасця знаў дзянькі нярэдкі:
Ось тут, гдзе выган і сенажатка,
Бывала, косіць касцоў грамадка,
Клякочуць жонка і дзеткі.

Добра ж тут была!.. Цяпер не знаю,
Чы не заплачу па згубе?
Чы, прыляцеўшы вясной з выраю,
Гняздо застану на дубе?

Рад бы застацца ў гэтай старонцы,
Гдзе страх не страшыць, ні гора,
А толькі болей не грэе сонца
Дый няма корму дзеткам ні жонцы,
Снег тут пасыпле ускора».

Так пажурыўшысь думкаю шчырай,
Бусел, узняўшысь паволі,
Паплыў па небе кудысь на вырай
Шукаць і шчасця і долі.