Адказ Юрцы на «Панскае ігрышча»

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Адказ Юрцы на «Панскае ігрышча»
Верш
Аўтар: Францішак Багушэвіч
Крыніца: http://rv-blr.com/verse/showCollection/6460?lang=la#413


І дурны ж ты, як мядзведзь,
Здзіваваўся, і чаго? —
Жыд у дудку сваю дмець,
А пан скача ля яго.
То не дзіва, толькі стыд!
І нам ужо грае жыд.
Табе ж лыткі задрыжалі,
Як пачуў жыдоўскі смык;
Дзякуй, што скакаць не звалі,
Дзякуй Богу, што мужык.
Шак панам усё ігрышча,
Бо няма чаго рабіць:
Жыд усё у дудку свішча
А пан ножкамі драбіць!
А што вопраткі дзіўныя,—
То ж панам і трэба так:
Жыд сабе палы прышые,
Дык для пана выйдзе храк.
Жыд у цёплай шапцы ходзе,
Пану ж даў свой капялюх;
Вот і выйшла што па модзе:
Пан у жыда мае слух.
А шклы тыя — для туману,
Праз іх глядзіш, як у дым,
Жыд умысне даў іх пану,
Каб зрабіць яго сляпым.
А што ценкія паненкі,
А высокі у іх зад,
Ото ж розум у іх ценкі,
Дык і выйшаў такі склад.
Сам ты відзеў: жыд міргае,
Б’ець цымбалы, цягне смык,
А пан пот свой пралівае,
Як на паншчызне мужык!
А што паны ядуць ласа
І што смагла могуць піць:
Ото соляць сваё мяса,
Бо ўжо сталі чыста гніць!
То, брат, панскія задушкі:
Усё праелі, прапілі,
Цяпер жыдам ідуць ў служкі
І нас цягнуць, каб ішлі.
Ото ж дурню, не дзівуйся,
«Анёл паньскі» гавары,
Кажы: «Божа, Ты злітуйся!»
А жыдоў чорт пабяры!