Нябожчык (Купала)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Нябожчык
Верш
Аўтар: Янка Купала
18.III.1906
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/show/2663#62



Надаела чалавеку
      Жыці, пажываці;
Пекаў сваё гора, пекаў,
      Дый трэба ўміраці.

Хоць хацеў бы, можа, трошка
      Жыць, павесяліцца, —
Сьмерць благая кладзе ў ложка,
      Кажа не будзіцца.

І памёр. Цяпер шчасьлівы,
      Не баіцца ліха…
Эй, глядзіце: дзівы, дзівы!
      Сьпіць спакойна, ціха…

Але везьць гной трэба з хаты,
      Каб чэрві ня елі;
Скідай, браце, свае шаты!
      Вады ўжо нагрэлі…

Змылі троху вочы, сьпіну, -
      Што болей наразе?!
Палажылі ў дамавіну,
      Як пана, як князя.

З дамавінай на калёсы
      Нясуць, як сьвятога;
Разявякаў, салапякаў
      Сабралася многа.

Кожны стогне, уздыхае,
      Галосе, заводзе, —
Нібы плача, сэрца мае…
      Годзе лгаці, годзе!

Ну, кабыла, ну, худая,
      Паволі цягніся!
Ты, істота нежывая,
      Ляжы, не зваліся!

Вот і цэрква, поп з крапілам
      Чакае на ўзятку,
Пакурыў труну кадзілам,
      Дзяк запеў ў астатку.

І на могілкі панесьлі
      Труну, як павалу;
Ой, ой, каб жа не растрэсьлі!
      Нясіце памалу!

Званы гучна загудзелі
      Галасістай песьняй;
Ой, сколькі б вы там ні пелі,
      Нябожчык ня ўскрэсьне!

Ну, грабару, капай яму
      Локцяў тры бяз мала;
Пахаваем тут мы краму,
      Што труд прадавала.

Ужо выкапаў? — ну, ладна!
      Труп спускаць пачалі,
І спусьцілі так парадна,
      Зямлёй закапалі;

Насып вылажылі дзёрнам,
      Крыж на ім — з каменьняў.
Вот і меней непакорным,
      Адным меней, меней.

Праплывае многа летак,
      Няма чалавека…
І пляцецца у нас гэтак
      Ад веку да веку.

Як сьмерць возьме, усё гіне:
      Нядоля, няволя, —
Спакой толькі ў дамавіне,
      Ў дамавіне доля!

(18.III.1906.)