Заклятая кветка

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Заклятая кветка
Верш
Аўтар: Янка Купала
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/1126



Чуць толькі Купальскае сьвята
Набліжыцца з ночкай сваей,
Як папараць-кветкай заклятай
Чаруе няшчасных людзей...

З надзеяй, і верай, і сілай
Зусюль, куды б дзе ні зірнуць,
Праз высі, даліны, магілы
Па кветку бягуць і бягуць!

...Сава пяе песьню разлукі,
Лапоча крыламі кажан, –
Мільённыя цягнуцца рукі,
Дзе дрэмле купальскі курган.

Тых радасьцю вочы сьмяюцца,
Тым зрэнкі крывёй заліло;
Піхаюцца, корчацца, б'юцца,
Мяшаецца праўда і зло.

Пачнуцца галінкі хіліцца,
Шасьцяць верасы пад нагой.
Туж-туж ужо кветку схапіці!
Сьцікаецца гэты і той –

Тыц – стой!.. Глядзяць зорніцы-сьведкі,
Пявун адгукнуўся ў сяле –
Ні ночкі Купальскай, ні кветкі!
Усё затаілася ў мгле...

Залыпалі блудныя вочы,
Мільёны уздохаў ляціць.
Сава не заціхне – рагоча,
Крыламі кажан шапаціць...

Сьлед костачкі сьцелюць – услалі,
Здаецца, ўжо час аддыхнуць,
Надойдзе ж хай толькі Купальле, –
Мільёны па кветку бягуць!..

(1909)