Думкі (Купала — Зь неспакоем думкі роем…)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Думкі
Верш
Аўтар: Янка Купала
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/649



Зь неспакоем думкі роем
      Верцяцца ў душы,
На сьвет Божы, сьвет прыгожы
      Рвесься ўвесь з глушы.

За высь гораў, за цьму бораў,
      Там за рэчкі шум
Мкнуў бы птушкай-весялушкай
      За палётам дум.

Сэрца б'ецца, к жыцьцю рвецца,
      К нейкім сьветлым снам;
Гэй ты, гора! скора ж, скора
      Цябе ў брак я здам?

К долі, к волі, гэт, па полі,
      Як леў, пабягу;
Спаці, ждаці ў курнай хаце
      Ўжо больш не магу.

Сьвет вялікі, песьні, крыкі
      Мкнуць з усіх старон;
Звоніць штосьці, – к славе ў госьці
      Кліча гэты звон.

Ідуць людзі, ў крыві грудзі,
      Паходні ў руках,
Няма ночаў, жарам вочы
      Зьзяюць, ажна страх!

Са сну будзяць, душу цудзяць
      Надзеяй старой,
Узьнімаюць, зазываюць,
      Гэй, на нейкі бой!

Думкі ходзяць, чымсьці зводзяць,
      Тым, што долю дасьць...
Згіне гора і сьлёз мора, –
      Не вечна напасьць!

Пакірую думкі ў тую
      Старонку свае,
Скуль з прасьветам мне прыветам
      Праўда запяе.

Далей, вышай памкну, гэй жа:
      Ўжо праложан сьлед;
Трудна, маці, ў курнай хаце, –
      Паляту у сьвет!

(1905–1907)