Восень (Гарун)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Восень
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/literature/4913#71973


Восень халодная, чорная, хмурая
Сунецца ціха, нячутна штодзень,
Хварбы наўкола паклала панурыя,
Сонца хавае за чорную цень.
         Збожжа пажатае зь ніваў пазвожана, —
         Голыя гоні самотна ляжаць,
         Неба дажджліваю хмарай абложана,
         Траўкай ня грае сваёй сенажаць.
Кветкі ня сьвецяць галоўкамі яснымі;
Кусьцьце бязь лісту, бяз красак стаяць;
З гэтымі восені днямі бяскраснымі
Цяжкія думкі у сэрца ляцяць.
         Вольхі, рабіны, асіны зь бярозамі
         Лістам пажоўклым тужліва шумяць:
         «Хутка надыдуць завеі з марозамі,
         Ветры зь сьнягамі ізноў наляцяць».
Толькі высокія хвоі іглістыя
Вечназялёны свой кажуць убор.
Днямі зімовымі, цёмна-імглістыя,
Будуць чарнець навакол, наўзгор.
         Зіму пачуўшы, мядзьведзь неспакоіцца,
         Ходзіць па лесе, шукае бярлог,
         Хмурны і злосны, пакуль супакоіцца,
         Горш на скаціну, на людзі налёг.
Гусі і качкі гуртамі зьбіраюцца;
Хутка на поўдзень саўсім паляцяць.
Хеўра за хеўрай на рэчцы зьмяняецца;
Ўранку крычаць на вадзе, лапацяць.
         Так непрыкметна часамі, дзянёчкамі
         Восень зьмяняе. аблічча зямлі…
         З гэтымі днямі асеньнімі, ночкамі
         Думкі мне ў сэрца жудосны прыйшлі.
Старое нешта усё спамінаецца,
Толькі няясна, маўляў, праз туман,
Нейкі няведамы жаль уздымаецца,
Вабіць і цягне ўспамінак-дурман.
         Сэрца баліць пад жаданьняў прымусамі,
         Што за жаданьні — ніяк не пазнаць;
         Можа, ляцеці адгэтуль за гусямі…
         Можа, заснуць, каб нічога ня знаць?..