Варажбітка (Канапніцкая/Купала)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Варажбітка
Верш
Аўтар: Марыя Канапніцкая
Пераклад: Янка Купала
Крыніца: http://lib.rus.ec/b/437890/read


Вецер коціцца па полю,
Жытні колас гнецца прытка;
Гэй, цыганка-варажбітка,
Варажы мне маю долю.

        Варажы яе с чырвонай
        Зоркі, што пад хатай льсьніцца,
        С таго шуму, што так мчыцца
        Ад дубровы ад зялёнай.

Варажы з рукі яе мне,
З рукі правай, мазалістай,
І с крынічкі таей чыстай,
Што бурліць так па каменню.

        Варажы мне добрым словам
        С тэй вясёлкі многакветнай,
        І с тэй кнігі, с тэй прасьветнай,
        Што аб шчасьці кажэ новым.

…Тваей долі німа ў кнізе,
Ні у вадзіцы, ні на небе,
Толькі ў чорным тваім хлебе,
Толькі ў світцэ, рванай рызе.

        Ні на зорку залатую,
        Ні с крыніцы шумнай чыстай,
        А з рукі тэй мазалістай
        Мужыку тут варажу я.

Ой, ты будзеш, будзеш панам,
Ні то князям, ні гэтманам:
Тваё царства ўецца кругам,
Дзе ня пройдзеш толькі плугам.

        Бачэн будзеш ты ў чырвені,
        Што с крывавым потам льецца,
        І ў тым золаце — прамені,
        Што ад коскі адабьецца.

Скарб ты выарыш багаты
З нівы гэтай зааранай:
І таляры, і дукаты,
Толькі-ж не сабе, а пану.

        А шлюб возьмеш ты с царыцай,
        Што жыццё усё с табою
        Не захочэ разлучыцца…
        Ой, возьмеш ты шлюб з бядою.

Днём нашле сон, ночкай збудзе,
Сцерагчы будзе парога;
Ані з ёй табе у людзі,
Ані з ёй табе да Бога!

        Як вясною ўсходзюць кветкі,
        Падымаюіца хмурліва,—
        Укалышэ твае дзеткі
        Песьней голаду сьлязлівай.

Жджэ цябе дарога з ёю,
Ў доўж і ў шыр саўсім малая,
А ў зямлю глыбей за тое,
А ў гару — аж зор хватае.

        Па ёй будуць цябе весьці
        Твае волікі сівые
        І званы аж вежай трэсьці
        На магілкі на старые.