Беларусі ордэнаноснай (1937)/Як у госці сын прыехаў

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсці да навігацыі Перайсці да пошуку
Пад чырвонай зоркаю Як у госці сын прыехаў
Верш
Аўтар: Янка Купала
1937 год
Песня трактарысткі

Спампаваць тэкст у фармаце EPUB Спампаваць тэкст у фармаце RTF Спампаваць тэкст у фармаце PDF Прапануем да спампаваньня!




ЯК У ГОСЦІ СЫН ПРЫЕХАЎ…

Як у госці сын прыехаў—
А да маці, а не з блізка,—
Яе шчасце, яе ўцеха,
Ад пялёнак, ад калыскі,—

Запрашала у святліцу,
За дубовы стол саджала…
Слёзы капалі расіцай,
Што сынок такі удалы.

Частавала белым сырам,
Хлебам сітным, мёдам пчолім,
Заклікала шчыра-шчыра
Не чурацца хлебам-соляй.

І цікавілася маці—
Сэрца матчына, вядома,—
Як на службе там дзіцяці,
Ці там лепей, ці мо‘ дома?

А суседкі каля вокнаў,
Як-бы ўбачылі праяву:
— Які чысты, які стройны,
Які з твару малажавы!

— Дома добра, там не горай,
Там не горай, а мо‘ й лепей,—
Сын разважліва гавора,
Сэрца смуткам не зачэпе.

— Ты адно падумай добра,—
Служу ў Арміі Чырвонай,
Служу ў конніцы харобрай,
Дзе начальнік сам Будзённы.

Я таксама камандзірам,
Хоць служу другое лета,
Глянь, адзнака на мундзіры,
За заслугі-ж усё гэта.

А парадак там у войску,
Кожна ўлічана хвіліна.
Ой, далёка нашым вёскам
Да такое дысцыпліны!

І ні суму, ні дакукі,
Час імчыцца, нібы хвалі,
Пасцігаем і навукі —
Болей знаем, як мы зналі.

А ўжо коні, нашы коні!
Ці то суха, ці разводдзе —
Буйны вецер не дагоне,
Шлях пярун не загародзе.

Байцы-ж нашыя—героі.
Ты не знойдзеш гэткіх армій.
Што за выпраўка у строі,
Што за послух у казарме!

А суседкі каля вокнаў,
Як-бы ўбачылі праяву:
— Які чысты, які стройны,
Які з твару малажавы!

— А ты парад як быў нядаўна,
Ты й не бачыла й не чула—
Гэткі важны, гэткі слаўны,
Колькі бляску, колькі гулу!

Во спачатку йдзе пяхота,
За ёй конніца і танкі,
На машынах едуць роты,
А там—быстрыя тачанкі.

За тачанкамі—гарматы—
Палявыя і марціры,
А пад небам—рой крылаты—
Самалётаў цэлы вырай.

Як зірнеш, дык ажно люба!
Галава аж ходам ходзіць!
Во, дзе ворагу загуба,
Калі ўздумае нам шкодзіць!

А музыкі граюць маршы
Ў нечуваным ладзе-складзе,
Граюць маршы і мне такжа,
Бо я такжа на парадзе.

А суседкі каля вокнаў,
Як-бы ўбачылі праяву:
— Які чысты, як стройны,
Які з твару малажавы!

— Ды скажу табе я мілай:
Дзень той быў ў нас няштодзенны:
Сам таварыш Варашылаў
Прынімаў парад ваенны.

Невысокі сабе ростам,
Не высокі і не нізкі,
І такі вясёлы, просты,
Хоць далёкі, а так блізкі!

А свой погляд, свой юначы,
Калі кіне, бы зарніца,—
Сэрца з радасцю заскача,
Кроў адвагай забурліцца.

Адным словам, свой брат родны,
Адно хочаш, мая маці,
Быць яго дастойным, годным,
За яго жыццё аддаці.

Конь пад ім, прост, вярнігора!
А як скача, як гарцуе!
Ён вачыма лічыць зоры,
Ён вушамі вайну чуе.

Вайну чуе, броў не хмура,
Толькі бліскаюць падкоўкі,
Бо яздок на ім што бура,
З віхрам пойдзе ў перагонкі.

Нашай Арміі Чырвонай
Камандзір над камандзіры,
За ім пойдзеш, хоць сягоння
Цераз пушчы, цераз віры.

У міжбур‘е з ім жыць міла,
Лёгка-ж будзе і ў паходзе.
Во, які наш Варашылаў!
Во, які наш палкаводзец!

Так у госці сын прыехаў—
А да маці, а не з блізка,—
Яе шчасце, яе ўцеха
Ад пялёнак, ад калыскі.

Нездарма вяла ў святліцу,
За дубовы стол саджала,
Слёзы капалі расіцай,
Што сынок такі удалы.

Нездарма там каля вокнаў
Цёткі гутарылі жвава:
— Які чысты, які стройны,
Які з твару малажавы!

Ляўкі. Аршаншчына.
Ліпень 1935 г.