Адзін (Купала)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Адзін
Верш
Аўтар: Янка Купала
28.V.1906
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/4


Ці йду я вясёлай дзянінай
З касой ці з сахой за сяло
Й ня бачусь з пахілай хацінай,
Пакуль чую сонца цяпло,
І ў полі, працуючы ў поце,
Бядую над горам сваім, —
Дарэмна шукаю, хто шчыра б
Пацешыў ў цярпеньні цяжкім.

        Душа мне і шэпча, і плача:
        Адзін ты, адзін, небарача!

Ці з поля гадзінкаю шэрай
Вярнуся, сяджу за сталом,
Краплюся паціху вячэрай,
Лучынка міргае агнём,
А зьеўшы адно, паглядаю,
Ці хто больш чаго падліе, —
Дый дарма!.. Пры лаве, пры печы
Ўсё твары снуюць не свае.

        Душа мне і шэпча, і плача:
        Адзін ты, адзін, небарача!

Ці ночкай панурай к падушцы,
Ўвесь змучан, прыльну аддыхнуць,
А сэрца, як ліст той на грушцы,
Трасецца, калышацца грудзь.
І жду так — вось прыйдзе хтось любы,
Абніме, атуліць сабой;
Дый дарма!.. Нікога, нікога, —
Хтось кажа, — няма тут з табой!

        Душа мне і шэпча, і плача:
        Адзін ты, адзін, небарача!

Ці йду ў беларусаву хату
Са сну прывітаць на зары,
І рукі там выцягну к брату
І кіну вачыма к сястры,
Ці, ўсеўшыся ціха на прызьбе,
Зайграю там песьню сваю, -
Дарэмна прывету чакаю,
Дарэмна вітаю, пяю.

        Душа мне і шэпча, і плача:
        Адзін ты, адзін, небарача!

28.V.1906.