Хрэстаматыя новай беларускай літэратуры (1927)/IV/В/Цішка Гартны/Песьні працы і змаганьня/Звон

Звон
Верш
Аўтар: Цішка Гартны
1927 год

Іншыя публікацыі гэтага твора: Звон (Гартны).

Прапануем да спампаваньня!

Звон.

З гары высокае званіцы
Званы будзяча загулі;
І гуд чырвоны іх імчыцца
Па галу сьпячае зямлі.

Дрыжыць вакол ціша глухая,
Трасе паветра медны гуд
І ўсё, што сьпіць, ён паднімае
Вакол сябе, і там, і тут:

„Уставай, хто сьпіць!“ у звоне чутна
Размову гучных вагкіх^[1] слоў…
„Скідай свой сон, ліхі, атрутны,
Цягучы сон даўгіх вякоў!“

І ўдыр за ўдырам шле званіца,
Спушчае ўніз з сваіх прытул
Шарэнгам^[2] ройным, чарадзіцай
Ўсё болей гучны звонны гул.

І рэжа ён паветра строма,
Качае хвалямі бары,
Аднізу рвецца скрутным ўзломам
Да рэзва зьяючай зары,

Яшчэ — мамэнт і гудам звону,
Здаецца, неба страсяне
Ды зоў разгорнецца чырвоны
Па ўсёй зямлі і ў вышыне^[3]