Хатка (Гарун)

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Перайсьці да навігацыі Перайсьці да пошуку
Хатка
Верш
Аўтар: Алесь Гарун
Крыніца: http://rv-blr.com/vershu/view/72363


Там, дзе сумна, з краю бора
Ў тры ваконцы сьвеціць хатка,
І зь лясной травой гавора
Буракоў і бульбы градка;
         Дзе жаўцеюць тры загоны,
         А на кожным па дубочку,
         Ціха шэпча бор зялёны
         І глядзіцца ў ручаёчку;
Дзе чутно, як сонца грае
На праменьнях сьвету горда
І ніколі не зьмірае
Зык шчасьлівага акорда, —
         У тэй хатцы, пры тым боры
         Асялілісь аж тры горы:
Сын даўно пайшоў ў жаўнерку,
Хоць, здаецца, меў ён льготы…
Ах, згубілі Казімерку
У жаўнерцы тэй сухоты!
         Доню мелі… Божа воля!
         Выйшла замуж, ён п’яніца…
         Што падзееш? мусіць, доля!..
         І памерла белаліца.
Мелі мейсца. Хлеб трымаўся,
Быў рызман, хаця і зрэбны,
Пан лясьнічы штосьць ўзлаваўся:
«Вы мне, кажа, непатрэбны…»
         Аж тры жалі, аж тры горы,
         Там у хатцы, там пры боры!