Старонка:Vodgulle 1922.pdf/14

МАЁЙ ВЯСЬНЕ.

Каб я волю меў,
Я сказаў бы: «Стой,
Дні вясны маёй,
Сьветлай, маладой!
Не ўцякайце вы
Ў тую даль вякоў,
Дзе пахована
Многа вас, дзянькоў,
І адкуль назад
Вам няма дарог!»
Я б стрымаў вясну,
Каб я толькі мог!
Ды бягуць дзянькі
І вясна мая!
Не вярну я іх,
Ня стрымаю я!

26/VI 1910 г.

ХМАРКІ.

Сьветлыя хмаркі—дзеткі прастору,
Ціха па небе плывуць.
Ім незнаёмы сьлёзы і гора,
Смутак і жаль іх ня рвуць.

Ціха і згодна ідуць, небажаткі,—
Ўсюды ім сьцежкі ляжаць!
Божыя зоркі, быццам дзяўчаткі,
Скрозь іх валокны глядзяць.

Золатам сонца іх аблівае,
Срэбны у ноч іх калёр
З хмарак кароны неба сплятае—
Летняга ранку убёр.

Сьветлыя хмаркі, рунь залатая,
Дум небясоў чарада!
Вам незнаёма нядоля людзкая.
Беднага жыцьця нуда!