mnoha murašak, jakije, jak wiedamo łasy na ǔsio sałodkaje. Jon wyhnaŭ ich attul, abwiazaŭ hładyšok šnurkom i pawiesiů jaho na ćwiaku, što byů u stoli.
Prypadkam adna muraška astalasia ŭ hładyšku. Najeňšysia ŭ syć, jana chacieła wyjsci, ale zrazu nie mahła
ůciamić jak heto zrabić. Urešci jana pa šnurku ŭzlezła na stoł, a attul spusciłasia ŭniz pa ścianie. Nie prajšło i
poǔhadziny, jak cełaja arawa murašak pačała ůzlezać u wierch i isci prosta da hładyša. Skora hładуš kišeů muraškami. Adny ůschadzili, druhije spuščalisia pa šnurku… Heto trywało datul, pakul nie apuścieů hładyšok.
Kulik i žaůranak. Chadziůšy žaŭranak pa bałoci, sustreciŭ kulika i pytajecca ŭ jaho: — „Dzie ty žywieš?“ Kulik atkazywaje: — „Tut.“ — „Tut wielmi mokra. Chadzi da mianie, budziem žyć u poli.“ — „Nie, nie pajdu, — kaže kulik, — tam u poli sucha“.
Prykazki: Koždy kulik swajo bałota chwalić. Kulik u swaim bałoci wialik.
Damowyje žywioły.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/f/f1/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_29.png/150px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_29.png)
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/0/0e/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_30.png/150px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_30.png)
U nas josć roznyje damowyje žywioły. Karowy dy wały — statak rahaty. Swińniej nazywajuć biazrohim statkam. Husi, kury, kački dy hołuby to drob, abo damowyje ptuški. Moj bačka maje ješče koniej, awiec i koz. Josć u nas takže sabaka i kot. Jakuju karysć maje čeławiek z hetaj žywioły? Sabaka piłnuje chaty i statku. Kot łowić myšej. Koń ciahnie woz, płuh i sani. Karowy i kozy