śmiešku ludzi, tuju miadźwiedžuju škołu, nazywali, akademijej.
Kurtataja lisica. Papałasia lisica ŭ pastku, adarwała sabie chwost i ǔciekła. I stała jana prydumywać, jakby jej, swoj styd prykryć. Sklikała jana druhich lisic i pačała uhawarywać ich, kab paatsiekali sabie chwasty. „Chwost, — każe jana, — pustaja wydumka, tolki daremna lišni ciahar za saboj wałočyš.“ Adna lisica i kaže: — „E, nie kazała-b ty tak, kab sama nie była kurtataja.“
Lisica i rak.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/1d/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_25.png/150px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_25.png)
Pabačyła lisica raka. Stała pryhladacca, jak jon pamaleńkú paůzie, a paśla dawaj śmiejacca z jaho.
— „Nu, dyj praworen že ty, nima što kazać! Praudziwy rak-niebarak. A skažy mnie, rače, ci to praŭda, što ty siem let pa wadu chadziǔ dyj tuju na parozie raźliŭ?“
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/1/17/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_26.png/200px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_26.png)
— „Može kali praůda była, — kaže rak, — a ciapier brachnioj stała. Bo, wo, choć u zakład pajdu s taboj, što pieršy da taho karča dabiahu, dyj ješče tabie na krok fory dam!“
— „Dobra!“
Stanuła lisica na adzin krok pierad rakam, a rak učapiŭsia kleščami jej za chwost. Pabiehła lisička, biažyć, što duchu, ažno pył kuryć za jej. Dabiehła i kliče:
— „A dzie ty rače?“ i abiarnułasia chwastom da karčá.
A rak saskočyů s chwastá i adzywajecca:
— Ja tut užo daǔno ždu ciabie.