Pazdaroŭkaŭsia z im łaskawa dy, kab paciešyć jaho, pytaje. „Spačok, dzie ty?“ „Tut—tut!“ adazwaǔsia špačok s kišeni.
Dzied-ratajewič. Stareńki dziadočak pa harodzie chodzie i are skarodzie; a za im unučka u stupień stupaje, wierabjoǔ pužaje.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/e/e4/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_13.png/200px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_13.png)
Rataj! Are ŭ poli rataj; panukiwaje, soška ǔ rataja paskrypywaje. Boh tabie ǔ pomać aratajeńko, arać, dy pachać, dy haspadarywać, s kanca ŭ kaniec barozny prawodzywać, kareńnie, kamieńnie wykidywać! Zasiewać ziamielicu puchlanuju załatym ziarnom!
Hej, hej, chlebarobie, mazolny |
Prykazki: Nia jdzi tudy, dzie ciabie nia prosiać. Nie kładzi palcoǔ pamiž dźwiarej. Na złodzieju šapka haryć. Biez achwoty nima raboty.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/52/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_14.png/100px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_14.png)
Kuračka-rabka. Žyǔ dziedka, žyła babka, była ǔ ich kuračka-rabka. Naniesła jajec powien karabiec. Dzied biǔ-biǔ — nie razbiǔ. Babka biła-biła — nie razbiła. Myška biehła, chwościkam matnuła i razbiła. Dzied plače, babka płače, kuračka kudakče, waroty skrypiać, sabaki brešuć, ludzi hamaniać…
Idzie woǔk. — „Dziedku, dziedku, čaho wy płače-