Usie za rabotaj.
![](http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/3/3d/Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_9.png/100px-Niezabudka_%281918%29._%D0%9C%D0%B0%D0%BB%D1%8E%D0%BD%D0%B0%D0%BA_9.png)
— „Nie pajdu ja siahońnia u školu; lepiej pajdu pahulaju!“ — padumaŭ chłopčyk i pajšoǔ u pole.
— Skora stało jamu adnamu markotna. Ubačyǔ jon kania i kaže: — „Konik, konik, pojdziem sa mnoj pahulajem“.
— „Nie, — atkazaŭ koń, — mnie zabaŭlacca niekali. Treba pole arać, haspadaru chleb zdabywać. Biehaj adzin“.
Bačyć chłopcyk pščołku. Jon da jaje: — „Pščołka, Pšcółka! pahulaj sa mnoj, pojdziem zabaŭlacca“.
— „Nie, źwinić pščołka, dzie mnie zabaŭlacca! Leto karotkaje, treba wosku narabić. Zabaŭlajsia sam adzin“.
Kliče chłopcyk ptušku: — „Ptušačka, ptušačka! pazabaůlajsia choć ty sa mnoj“.
— „Nie, — kaže ptuška, — mnie zabaǔlacca niekali, treba mušak ławić, čerwiačkoŭ ciahać, dzietak karmić“.
Zadumaǔsia chłopcyk i pajšou chutčej u školu.
Prykazki: Biez pracy nia jesć pirahoǔ. Chto pracuje, tamu i šancuje.
Praca — praǔdziwy skarb.
Baćka pamirajučy skazaŭ swaim synom.
— „Ja pakinu wam u spadku hetu chatu i pole, — dobra pierekapajcie pole, tam zasypan skarb, papracuj cie i tady znojdziecie jaho“.
Pamier baćka. Syny starenna pierekapali pole, šukajučy hrošy, ale nie znajšli ničoha. Zatoje pole dało taki uradžaj, jakoha jany nie bačywali.
Tady-to jany dahadalisia, ab jakim skarbie hawaryǔ baćka, i skazali adzin adnamu: „Tak, praca — praŭdziwy skarb“.