Старонка:Na rostaniah 1.pdf/30

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


свінску? У святым пісанні напісана: "Якою мераю мерыце вы, такою адмерыцца і вам".

Айцец Кірыл слухаў, апусціўшы вочы, і стукаў пальцамі па стале.

- Вы яшчэ мала ведаеце мужыка, - спакойна адказаў а. Кірыл, - што-б вы мне ні казалі, я буду цвярдзіць сваё: мала білі мужыка!

- Вы зусім не тое гаворыце, што думаеце. Проста вы за нешта ўгневаліся на мужыка, - сказаў Лабановіч, смеючыся.

Саханюк маўчаў.

- А вы ведаеце, - прамовіў урэшце ён: - Нашых тутэйшых сялян ніхто нідзе начаваць не пускае.

- Хто не пускае?

- Другія мужыкі.

- Ды што-ж? Не спрачаюся, вашы мужыкі могуць быць і дрэннымі, але з гэтага не следуе, што і ўсе мужыкі нікуды нягодныя. Тая-ж самая паншчына, аб якой шкадуе а. Кірыл, псавала іх, бо, як пацвярджаюць факты, былі такія паны, што гналі сваіх мужыкоў і падбівалі іх на кражу ў сваіх суседзей-паноў.

На гэтым месцы гутаркі ўвайшла матушка. На яе твары была прыветная ўсмешка. Паздароўкалася, села і, звярнуўшыся да Лабановіча, запытала:

- Былі ў пісара?. Ну, як вы знаходзіце пісаранак?

- Прызнацца, я і не разгледзеў іх, бо мы вельмі мала былі там.

- А праўда, Саша - харошанькая?

Айцец Кірыл паморшчыўся і махнуў рукою. Лабановіч адказаў:

- Нічога сабе дзяўчына.

- Вось бачыце, шкада толькі, што вы ад нас далёка, а то-б зачасцілі за Алеськаю?

- А хіба тут няма каму гэтай справай заняцца? Вось мой калега, напрыклад?

Саханюк і бацюшка засмяяліся.

- Не, я ўжо зусім страціў там ласку, дзякаваць богу.

Айцец Кірыл засмяяўся яшчэ грамчэй.

- Наш настаўнік кажа: "Не на тго прасцяка напалі!" - сказаў ён.

- Апрача таго, я чуў, што ў яе жаніх ёсць ужо.