Старонка:Na rostaniah 1.pdf/31

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Jump to navigation Jump to search
Гэта старонка не была вычытаная


- Ці мала на свеце дурняў? - зноў дадаў а. Кірыл. Матушка вяла сваё:

- Ну, то што? Хіба жаніхам свіней не падкладаюць?

- Гэта было-б не па-хрысціянску.

- Затое-ж па-кавалерску.

- З паліцыяй мець справы небяспечна, - зазначыў а. Кірыл.

- Глуш там у вас, вучыцелька!

- Усе вы, панове, у глушы жывеце, а глушы баіцеся. І ў глушы людзі жывуць. Мне, матушка, нават падабаецца такая глуш.

- Праўда, у пана падлоўчага дочкі падрастаюць, - гнула матушка сваю лінію, - і кажуць, старэйшая вельмі прыгожая, ужо зусім паненкаю выглядае.

- Не ведаю: не быў у іх.

- Што гэта вы так мала паненкамі цікавіцеся?.. О, хітруеце вы, вучыцелька!

- Ёсць тут цікавіцца чым, - зноў буркнуў а. Кірыл.

Матушка ўстала, узяла папіросы, сама закурыла і гасцей патрактавала. Айцец Кірыл не курыў, але набіваць папяросы любіў, і цяпер узяўся за гэту работу.

У пакой увайшла служанка - паляшучка, крэпкая чырвонашчокая дзяўчына.

- Да вас, бацюшка, Апанас Каваль прышоў; просіць хворую прычасціць.

- Хто ў яго хворы?

- Жонка.

- Скажы, зараз іду, - сказаў а. Кірыл. - Я скора вярнуся - тут блізка, а вы, калі ласка, пачакайце мяне, - звярнуўся ён да гасцей.

Айцец Кірыл надзеў цёплую расу, узяў крыж і ўсе патрэбныя рэчы і вышаў.

- Эх, папоўская служба! - уздыхнула матушка: - Нават і адпачыць няма калі. А ён слабы, хворы, ногі чуць цягае. Народ у нас, вучыцелька (слова "вучыцелька" матушка выводзіла ласкальна ад "вучыцель"), цельшынцы зусім іншыя людзі. А нашых вам ніхто не пахваліць. Вы ведаеце такое здарэнне? Айцец Кірыл - гэта ўжо гады два таму назад - быў на сенакосе. Распусціў сена, сушыць. А едзе