|
Koman, z dapuščeńnia Boha,
U adnadworcy papaŭ,
I wot, maŭlaŭ, nia urokam
Kažučy, pahana čeść!
Trebaž, byccamby narokam,
Na wočeredź jamu ŭleść.
Jak wała wiaduć na bojku,
Tak akamona pad stojku,
Jonže nie paciahnie j noh;
Dy skorčyŭsia u kłubočak,
Z dochtara nia zwodzić wočak,
A tak stohnie, što kryj Boh!
Dochtar wažna prystupaje,
I niekruta ahladaje,
Zuby, nohi, baki, stan;
Patul kala jaho tupaŭ,
Pakul kruhom nie aščupaŭ,
Wot, maŭlaŭ, kania cyhan.
Widna, s saboj jany znaliś,
Piarwiej, widna, paŭstrečaliś:
Dochtar, baš, hańbu našóŭ.
Kaže, ŭ službu nia hadzicca,
Jamu treba palačycca,
Dy i miery nie dašoŭ.
A niekrut: — „Maji panočki,
„Wy, jasnyje sakałočki!
„Hdzie tut chworamu słužyć.
„Wot tak kole mnie u hrudzi,
„Što suchwoty, kažuć ludzi,
„I ŭ baku wielmi balić“.
Kaby waram abliŭ plečy,
Jak pačuŭ hetaki rečy
Naš małady achwicer,
Jon z miesta swajho samknuŭsia,
|
