Перайсці да зместу

Старонка:Dziadźka Anton (1892).pdf/43

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

— Ale! widzieli u Jankiela, każym.

Ot, dobra, niachaj hetyja ûsie 5000 miljonaû buduć û siarebrannych rubloch; jak wy dumaicie: skolki heta budzić ważyć? u mianie û adnoj książce napisana, szto 1000 rubloû siarebra ważyć pud i 11 chfuntaû; ja sabie i parachawaû, kolki ûsie hroszy buduć ważyć, i u mianie wyszła tak mnoha, szto i padumać straszna: sześć miljonaû, trysta siemdziesiat tysiacz pudoû siarebra (6.370.000)! A kab pakłaści hetyja hroszy û wahony na czyhunku, 500 pudoû û kożany wahon, to na heta treba byłaby 12.750 wahonaû; a kab hetyja wahony pastawiû û rad na relsach, toby jany zaniali miejsca 80 wiorst, prawie 12 mil. Nu, sztoż! zrazumieli wy ciapier, jaki heta doûh, za katory my płacim ciapier procent?

— Jezusie, Jezusie! hetaż mnie nikoli i ûwa śnie stolki hroszy nia sniłasia! Adnalkoważ, kamuż jany płaciać hetyja 260 miljonaû procentu? Ci jość na świecie taki bahacz, szto caru pazyczyû stolki hroszy?

A Anton każyć: — peûnie szto peûnie szto adnaho takoha bahacza niama na swiecie; ależ jamu pazyczyli prawie ûsie bahaczy i naszyja, i z czużych krajoû, a dzieicsa heta wot jak: car każyć narabić papiarowych hroszy, tolki nia