тые радные баламуты, што пры нимъ сидять да крутять. Много тута гетакихъ есть, што хоть наша костка, однако собачымъ мясомъ обросла и воняетъ Тые-то насъ дерутъ, и за ихъ баламутнями нашіе не пожывятся. Рѣчу Посполитую губять, и Волынь съ Подлясемъ пропалъ». І ў аўтара зноў паўстае жаданьне расправіцца па свойму з гэткімі панамі, каб не баяўся караля.
«Знаю — кажа ён, — намъ приступило, што ходимъ, какъ подвареные, бо ся ихъ боимо. А коли бъ гетакого бѣса кулакомъ въ морду, забывъ бы другый мутити».
Палякаў ставіць аўтар нараўне з г. зв. немцамі ў стасунку да свайго беларускага народу, заадно ня любіць іх і гатоў бы «такого чортополоха зъ нѣмцами выгнати, што до насъ влѣзли противъ праву нашему».
А тым часам і нашы беларускія паны, прызвычаеныя, як і польская шляхта, да роскашы, ня могуць абыходзіцца бяз польскіх слуг, канюшых, машталераў і г. д., якія ўносяць распусту у патрыархальнае жыцьцё.
«И то, милостивые панове, не мала шкода: слуги ховаемъ ляхи. Давай же ему сукню хвалендышовую,[1] корми ж іего тлусто, а зъ нихъ службы не пытай. И только, убравшися, на высокихъ подковкахъ до дѣвакъ дыбле и ходить, а зъ великого кубка трубить[2]. Ты, пане, за столъ, а слуга собѣ за столъ; ты борщикъ, а слуга за пукатую штуку мяса; ты за фляшку, а онъ за другую, а коли слабо держышъ, то онъ и ту зъ рукъ вырветъ. Только пильнуешъ: скоро зъ дому ты, то онъ мовчкомъ приласкается до жонки… И гетая немалая штука: кони-дрыганты на стайни держати. Давай же имъ въ лѣто и вь зимѣ овесъ и сѣно, подстелай-же што ночъ, ховай же для нихъ слугу — ляха, конюшню и маштелѣра, а зъ жадной службы не пытай А коли жъ еще ляхъ, какъ жеребецъ, ржетъ коло дѣвокъ, какъ дрыгантъ коло кобылъ, прыйми жъ къ нему двохъ литвиновъ на стражъ, бо и самъ дѣдко[3] не упильнуетъ». Пералічаюцца і іншыя з погляду аўтара панскія дурноты, як напрыклад, нашэньне і ўжываньне гадзіньнікаў. „И гетая на свѣтѣ дурнина: годинникъ мнѣ притрафилося на тандетѣ въ Кіевѣ купити. Далисьмы за іего тры копы грошы, а якосьмы послали до Вильна на направу, ажъ онъ на пятую копу крутилъ, злодѣй заморщыкъ. Добры то нашъ годинникъ-петухъ, што нехыбне о полночи какарѣкаетъ».
