бяжы паміж XVI і XVII вв. Дзеля гэтага лічым патрэбным яе цалкам, тым больш, што яна мала каму вядома:
«Тобѣ Божою моцою великому господарови и великому князю Борысу Ѳедоровичу всея Руси поклоницьци се и здоровье твое намъ посломъ своимъ великимъ видзѣць и павѣдзиць казалъ найясьнѣйшы и велики господаръ нашъ Зыгмунть III Божою милосьцю, etc. Тобѣ великому господару, великому князю Борысу Федоровичу всея Руси мовлеть[1] велѣль: Прыслалъ есь до насъ посланника своего думного дворанина и ясельничого намѣстника можайского Михаила Игнатовича Татищова а діака Ивана Максимовича, ознаймуючы, ижъ за волею Божою велики господаръ и велики князь Ѳедор Ивановичъ, потомок великихъ господаровъ и великихъ князёвъ московскихъ зойсьць[2] мѣў з того сьвѣта, што цебе великого господара и великого князя Борыса Ѳедоровича всея Руси учынилъ Богъ господаремъ и великимъ княземъ московскимъ, и прагнешъ того, штобъ было ку доброму всему хресьцьянству. То тэды мы, вѣдаючы, же Богъ вшехмогучы, которы естъ Кроль надъ крольми, Господаръ надъ всѣми господарми и всѣ господарства въ моцы и въ рукахъ своихъ Боскихъ маючы владнець самъ вэдлугъ воли своей сьветоей господары, князи становиць, зъ роду въ родъ переносиць и даець, кому хочаць: ижъ тэжъ зь воли своей сьвятой тобѣ Борысу Ѳедоровичу далъ всѣсьци на томъ великомъ господарствѣ и панствѣ московскомъ, — мы, видзѣчы твой умыслъ и добрую хуць[3], которую нам церазъ посланника своего Михаила Татищова, діака Ивана Максимовича оповѣдалъ, и мы цебе на тымъ великимъ господарстве поздровляемъ: жычечы тобѣ въ ласцѣ Божей, въ добрей прыязьни зъ нами щесливого пожыця на много лѣтъ»[4].
Пасьля таго, як Сапега вярнуўся з першага пасольства, ён быў абдараны пасадаю падканцлера й атрымаў перад самай сьмерцю Баторага, у 1586 г., абшырнае староства Слонімскае. У часе спрэчак аб тым, каго пасадзіць на каралеўскі пасад, Сапега сваім уплывам шмат дапамог выбраньню швэдзкага каралевіча Жыгімонта Аўгуста й сам ад імя Беларуска-Літоўскага Князьства выказаў яму вернападданчыя пачуцьці; гэта было прычынаю новых манаршых міласьцяў. На самым пачатку свайго панаваньня новы кароль даручыў Льву Сапезе вялізнай вартасьці дзяржаўную справу, у якой ён мог паказаць ня толькі свой прыродны розум і дзяржаўную развагу, але й спэцыяль-
