Старонка:Янка Купала. Збор твораў (1925–1932). Том 2.pdf/189

ЗА КАСОЙ

Кожны раз, як жывой муравой-дываном
Лета высьцеле луг, сенажаць, —
Косы сьвішчуць, зьвіняць над ракой за сялом,
За касой касцоў песьні чуваць.

Ясна косы блішчаць у цьвітучай расе,
Высьцілаюць пракос у пракос;
Песьні з ветрам шумяць, пушча водклік нясе, —
Пушча слухае песень і кос.

Шле яна свой адказ ад капцоў да капцоў,
Заміраючы ў вечнай жальбе:
Ці даждуся калі кос і песень касцоў
На другой, на вялікай касьбе?..
1908 г.

---