Гэта старонка не была вычытаная
2. ЛЕТА.
Чарку дай, Браце… Ня туды я еду…
Розум мой кволы цяпер страпянуўся
Цяжкім ўспамінам. — агарнуў я веду
Тагды умела, а дух мой прачхнуўся
І воляй дужай здабываў адразу
Правы сусьвету — правы без адказу.
Розум мой біўся з думкаю адною,
Што сэрца неяк наўзгад дыхтавала:
Ці жыці трэба навек сіратою
Адным на сьвеце, ці каб дапаўняла
Лёс мой жыцьцевы любая дзяўчына,
Спрадвечнай «язьні» маей палавіна.
Як я ўлюбіўся — сам добра ня знаю!
Толькі ня меў я адгэтуль спакою, —
І днём і ночай над тым размышляю,
Хто яна, гдзе, за каторай гарою…
Раз яе відзеў на адным гуляньні
І цяпер думаў толькі аб спатканьні.
