|
СОН У ПЕРШАМАЙСКУЮ НОЧ
Зямлю ахінае вясновая ночка,
кладуцца маўкліва трывожныя сьцені,
ня на̀даўга дзень адвінуўся у прочкі,
а здані ўжо сьцелюць сваё шалясьценьне.
Стаю ў задуменьні, вакно расчыніўшы,
а вуліца звоніць, гамоніць стозвонам;
вялікая радасьць, як смутак у Ніцшэ,
за думкамі думкі лятуць у пагоню.
Лятуць, прападаюць, згасаюць далёка,
ды зноўку у надхмарных глыбінях вітаюць:
— нап‘ецца зямля акавітнага соку
і ружы падорыць прыгожыя маю.
Цяпер над сусьветам навалы і хмары,
разносяцца стогны і плач навальніцы…
— Ці нашыя плечы ня згорбіць цяжарам? —
на стол у задуме схіляюся ніцам.
*
На вуліцах людзі і людзі ня зьлічыш!..
Ссыпаецца іскрамі сонца;
|
