|
Пясьняр-званар, чаму заціх
Твае душы салодкі сьпеў?
Дзе кліч ты свой завучы дзеў
Ў вялікі час, ў адказны міг?
Цябе спужаў грымотны стук —
Крывавы водбліск барацьбы,
Якую ўстаўшыя рабы
Ўзялі ў абоймы сваіх рук?
І бурным віхрам пранясьлі
Над моцай катаў-крывапіўц,
Адкрыўшы помсты дно крыніц
Супроць прыгону на зямлі?
Ці бурны, швыдкі, як віхор,
І моцны, зычны, нібы гром,
Жыцьця старога скрутны злом
Ідзе табе наперакор?
Ад ўздрыгу, пэўна, думак зьніз,
Душы абуранай настрой,
Дасталі цяжкі перабой,
Які балючым ўціскам зьвіс.
Пясьняр-званар, кажы адказ,
Чаму замоўк твой гучны сьпеў?
Ці ты зусім не падглядзеў
Красы у тым, што гэты час
Вялікіх дзей, адказных дзён
Жыцьцё кіпучае нясе,
Ці нет натхненьня ў тэй красе,
Што родзіць працы стан, закон?
|
