Старонка:Творы М. Багдановіча (1927—1928). Том I.pdf/26

14.

АСЕНЬНЯЙ НОЧЧУ.

Чарнеецца сажаю вечар.
Дождж б’ецца аб хвалі ракі;
Гуляе, гудзе над ёй вецер,
Заводзіць, што ў полі ваўкі.

Спакойна мне тут пад вадою:
Залёг я ля млына на дне;
Апруся на кола рукою, —
Млын казку старую пачне.

Кругі завіруюцца жорнаў,
Трасецца хадырна сьцяна;
А думы — як колас бяз зёрнаў, —
Усё мяне цягне да сна.

Бяспамятна колы піхаю,
Хілюся да дна галавой
І ўжо я драмлю, засыпаю
Пад шум непагоды глухой.

1909.