Старонка:Смык беларускі (1920).pdf/21

Зборшчык Скірдзеля звець на расплату,
Грозіць ў работу наняць на чугунку,
Прадаць і злыдні, прадаць і хату…..
Бедны Ануфры! Німа ратунку!
Пазвалі ў воласьць, а тут старшыня
Пьяніцай лае аж дзівяцца людзі,
„Зямлю трымае, кажэ, скаціна,
„А плату несьці думаў ня будзе?“
Ануфры з жалю расхлістаў грудзі,
Зьняў крыжык, ськінуў шкаплеры:
„Глядзіце, кажэ, добрыя людзі,
„Вот скарб мой — знак маей веры —
„Хіба што чорту прадам сваю душу,
„Каб грошы ён на падаткі мне даў,
„Я тут ўжо згінуў і там згінуць мушу
„Бо ўжо чорту і душу прадаў!
Усе аж струхнулі. Бліснулі вочы
I сьлёзы старому сыпнуліся куркам.
Пайшоў на магілкі гдзе хадзіў што ночы
Там начаваў, як што раз над прыгоркам,
На заўтра узяўшы кошык старэнькі.
Пайшоў на ройсты у пушчу
Збіраць сыраешкі, лісіпы, апенькі,
Забраўся ў залому у гушчу. —
Аж чорт з пад асіны вылазе
І нясе капялюх з грашыма.
Зараз Ануфры прыпомніў на разе,
Што трэба плаціць, я тут німа грошы!
Чорт пакланіўся, апенькі забраў
Ануфраму сыпе ў кошык дукаты;
Высыпаў, свіснуў, полы задраў…
Ануфры з грашыма вярнуўся да хаты
Зараз у воласьць усе недаімкі,
Усе падаткі якраз адлічыў,
Купіў валы і два перазімкі
Наеўся смагла, лёг адпачыў,