Як стаў гаспадарыць, дык родзе,
Што дзівіць усяк, патлядае…..
А на магілкі кожны дзень ходзе
І на мшу даець, бядзе спагадае:
Пажычэ, даруе, гдзе трэба паможэ,
Хто з стыду ня просе — а хочэ,
У ночы сам грошы паложэ,
I надта ня любе, як браць хто ня хочэ,
Свячонай вадой кожын раз абліець!
Чэкае чорт сьмерці: ў запечку сеў.
Ануфры чытае жывоты сьвятых….
Поснай заціркі на полудзень зьеў,
Перэжагнаўся, задыхаў і сціх!…
I чорт не пасьпеў аглянуцца,
Як дух той праз дзьверы шмыгнуў
Сеў на касьцелі і грае на дудцы!
А чорт на касьцёл не сягнуў!
С таго часу і да гэтай пары,
Як палягуць людцы атпачыць, —
Усю ночь аж да раннай зары
Іорт на чатах здалёку стырчыць
I чэкае, ці дух той ня скочэ,
А ў поўнач, у буру, так дзьмець,
Аж сьвішчуць, аж вые, гагочэ,
Аж кавалкамі гонты рвець…
Тагды дух раскалышэ званы,
I як толькі каторый джылінкне,
(А пазвону баяцца-ж яны)
Так і вецер і чорт разам знікне!
|}
|
Жыдок. Сеў жыдок у нас у вёсцы, |
