|
У нашай вёсцы нябошчык Ануфры
Калісьці разумны быў і заможны.
Яго два кублы, жончыны куфры
Поуны былі, — там скарб быў рожны
Старыя Спацэркі, жупан гранатовы,
Палотны, сукны, шапкі спадніцы…
Дзьве пары коні, а свіран новы
Ламаўся ад жыта, гароху, пшаніцы.
Быу працавіты Ануфры Скірдзель,
Жонка была і дзетак кучка:
Усе прамёрлі ў восем нядзель,
Толькі астаўся Ануфры як пучка.
Сядзіць і плачыць запёршыся ў хаце.
Ночь на магілках родных праводзе;
У гаспадарцы-ж — страта па страце:
Зараза на быдло, пажар і зладзей…
Скаціна пала, гумно згарэло
Коні пакралі у час рабочы,
А тут і плата на выкуп прысьпела,
Зборшчык як дым той лезе у вочы;
Прадау Ануфры усю худобу,
Выплаціў выкуп, падаткі і збор
Зварэ бывало гаршчэчак бобу
I жывіцца так, абы не умёр.
Лета даждаушы даў Бог недарод:
Згнілі на полі збожы і сены,
Бульба зьвелася, згінуў гарод, —
А на аплату німа перамены!
|
