Старонка:Прозалаць (1926).pdf/64

КРЫМ

Шумлівае, вабнае Чорнае мора
хвалі ўскідала на ўзвышша скал.
Шторм гудзеў горда у пролазах горных.
вірлівіў за валам вал.

Рабінавай ноччу гудзелі ветры,
на мора зьвісалі хмары гурбой:
Аплаканы, зьліты грудзі Ай — Петры, —
татарскай гарачай сьлязой.

Век паднявольлем гнуўся татарын,
у горах бязлюдна жыцьцё каратаў.
Шторм. Навальніца! Шторм. Пажары!
Вольным татарын стаў.

Нязнацца ёй болей з той доляю горкай
Шчасьцем абвіў іх Паўстаўшы Усход.
На небасхіле — электро-зорка —
чырвоны плыў параход.