Старонка:Пракосы напамяць (1932).pdf/75

ДА ДОМУ

Як стаміўся і як зморан!
Адпачыць-бы ля ракі.
На сінеючых вазёрах
Запяваюць трысьнікі.

Вее сінь туманам сьвежым,
Стома ўлеглася ля ног…
Пескавыя ўзьбярэжжы
Мне прыпомніліся зноў.

Да сяла ўжо недалёка,
Лёгкі дым ляціць з садоў,
Млын стары ўсё так-жа бокам
Пахіліўся над вадой.

Дзеравяная званіца
Ды разьбітыя званы
(ім пара ўжо разваліцца)
Стогнуць нудна ў цішыні.

Вось і нашыя вароты.
Адчыняю. Як даўно!
З брэхам „бобік“ наш дваровы
Зноўку лашчыцца ля ног.

Вось ён, добры, мой прытулак!
Колькі год і колькі зім…