Гэта старонка не была вычытаная
да сіняй ночы,
да яе вышыні,
трэба ісьці,
ня губляючы розум,
каб зьзялі поэмай
высокія дні.
Стаіць сэмафор
з зялёнай ухмылкаю:
адчынены шлях —
крый на поўны ход,
каб грала жыцьцё —
сьветазарны усход
кожнай нязначнай
і значнаю
жылкаю.
Гляджу і дзіўлюся:
юнацтва, як сон,
як слаўная песьня
барвовага краю, —
І мы —
аскабалкі змарагдавых дзён —
на струнах лятункавых
граем.
