Гэта старонка не была вычытаная
Прастуе цягнік
у імпэтную веліч
і з грукатам кол
нараджаецца сказ:
„мы людзі
вясновых паселішч,
акраса
найвышшых акрас“.
Дазволь, дарагая,
Дазволь, — пагаворым.
Ты мяне знаеш
і ты мне прабачыш,
за тое, што быў
бязуважны учора,
за тое,
што думаў учора
іначай.
Мы не знаёмы? —
якая розьніца? —
Нас-жа
адна гартавала эпоха.
Дружа! —
лета бярэцца
і возьмецца
