Гэта старонка не была вычытаная
Мне радасна, праўнуку лесу,
Што веру знайшоў я сабе,
Хоць з вераю быў ў барацьбе:
Малюся сястрыцы Велеса…
Стрыбожа, увагу зьвярні,
Стрымай ты вятры з па-над мора,
У вочы праўнучы зірні:
Няма ў іх ні каліва гора!
У вачох запалілісь агні, —
Стрыбожа, ты іх барані,
Ня дзьмі ты вятрышчам ад мора.
Русалкам, сястрычкам крыніц,
Маркотным маім берагіням,
Малюся схіліўшыся ніц,
Малюся дзявоцкім багіням,
Цягнуся да гэтых сястрыц,
Гляджуся у люстры крыніц, —
І дзякую русым княгіням!
Ўсім ціхім малюся багом,
Насельнікам ёўні і хаты,
Куцьцёй што жывуць, тварагом,
