Гэта старонка не была вычытаная
Радасьць на момант, як-бы бліскавіца,
На струнах праменных зайграе ..
Ці знала, што ў вас тут
Змагу прытуліцца?
Што вас тут, як праўду, спаткаю?
Знаёмых нікога… А вецер гоніць
Бязьлітасна з гораду ў горад.
Помніш мястэчка?
— Як на далоні.
— Можа і помніш Рыгора?
— Якога?
— Клумок, местачковы сьлесар.
— Нешта ня помню, забыўся.
Зноў успаміньі сарвалі завесу,
Ў цярновы вянок завіліся.
Марылі хацелася ўсю таямніцу
Вось тут расказаць, пачынала
I змоўкла:
— Ня трэба, бо можа адбіцца
На нашых паводзінах з Паўлам.
9
А сэрца ў палоне,
Ў абоймах тугі.
Балючыя сёньня
Ўспаміны-кругі.
Яны навучылі:
— I слову ня вер.
Інакшай Марыляй
Я стала цяпер.
