Старонка:Мая ліра (1924).pdf/70

НА ВОСЕНЬ.

Пажоўклы ліст, канаючае сонца,
Імгла, туман, плюхота, бездарожжа;
У сэрцы сум і журлівасьць бяз конца, —
Дай волі мне, дай сьвету мне, о Божа!

Палохлівасьць з зацені начніцай выглядае,
І думкі хмарамі спакой мне адбіраюць:
Пара сьмяротных журб… Вось дзева маладая
Зашла ў засьвет, вось дзяцюка хаваюць.

За душачку яе адмоўлю я пацёркі…
Жалосная была абоіх доля бедных:
Любіліся навек, а цешыліся толькі
Тым шчасьцейкам дзён тры — ў жыцьці іх апасьледных.

Сканала цудная ў абоймах небаракі.
Такі ўжо лёс: зайздросна шчасьце небу…
Галосіць звон, жальбы пяюць сьпявакі,
А ён — ён ведае, што сьвет пакінуць трэба;