Старонка:Мая ліра (1924).pdf/64

СЭРЦА.

То сьцісьнецца, то б‘ецца жыва,
То мукай забаліць агнёвай,
Калі мой лёс паддасьць агніва
Маей нядолінцы жыцьцёвай.

Хістаюся галінкай ў лузе,
І хмарай гонюся па сьвеце…
Спрацівіць лёсаві: — нарузе
Нет сіл ні ў зімку, ні у леце.

Неміласэрны кон руйнуе,
Што будаваў ў бязсоннай ночы,
Калі-ж хто стогн мой і пачуе,
Аж стыдна мне, як лжэць ён у вочы.

Я сьніў аб шчасьці часта-многа,
Людзям сябе адд ць маніўся,
Аж у канцы сказаў да Бога:
„Пашто я, бедны, нарадзіўся?“