Старонка:Мая ліра (1924).pdf/32

ЗАГЛЯНЕ СОНЦА…

Загляне сонца ў наша ваконца,
Хатку асьвеціць праменьмі —
Да цёмнай ночы ажывіць вочы
Боскім да працы натхненьем.

Позна мы ўсталі, і шмат праспалі,
Гойдалі злыдні нам долю —
Пяялі песьні нам на прадвесьні,
Песьню радасьці ў няволі,

Заход сьмяўся — каб ён даждаўся,
У лапцёх што с труду мы спалі —
Усход нас мучыў цяжка — балюча:
Хацеў, каб з душой мы прапалі.

Абы балота, будзе ліхота:
Дзёрлі нас нянькі начніцы —
Аж да жывога — мо’ з волі Бога —
Кроў аж зрасіла зямліцу.