Старонка:Карчма (1926).pdf/22

6

Лес шумеў… Гаманіла поле,
А сягоньня — чамусьці замоўклі, —
Нашу вёску чужынцы няволілі…
Толькі жабы ў лужынах бомкалі.

Помню я — уся вёска галосіць, —
Абвясьцілі ісьці на вайну…
Стражнік злосна па вуліцы гойсае
На кані — ад вакна к вакну.

А назаўтра ў карчме на сходзе
Балявалі, хто колькі мог…
Пра цара хтось размову заводзіць —
Шлёма шэпча: — чаму ён ня здох!

Шлёма што? Ён быў не політык,
Ён звычайны вясковы жыд…
Дзьве казы і талмуд — ўсе пажыткі…
Хаім вырас — за сына дрыжыць.