|
Цябе вякі, як мумію, спавілі
Папоўскай цьмой і панскім бізуном.
Ляжала ты стагоддзямі ў магіле.
Не знала дня, святла тваё акно.
А над табой жрацы, бы ў ночы совы,
Спявалі кант і жудасна гулі.
Выццё званіц глушыла шум дубровы,
Задушак шэпт палохаў шыр раллі.
Касцёл, царква жар-сонца затулялі,
Туманіў мозг вядзьмарскі забабон.
А здзек-груган з высотаў, знізу, з даляў
Ірваў твой спеў — „мужыцкі“, „хамскі“ стогн.
Страшным судом цябе званар палохаў,
А бізуном — агідны пан ліхі
У нядзельны час бядак крахтаў і вохаў —
Грашмі ў царкве замазваў ён грахі.
Як п‘явак жмут, смакталі кроў бажніцы,
А гандляры — як стада, плойма хмар.
Радзіны, смерць, хаўтуры ці жаніцьба —
Два макляры пры гэтым: поп, карчмар.
|
