|
Песня волі заве па гарах і далінах —
Навальніца-віхор па стагодніх барынах.
Па халупах старых, па забытых кутках
Згінуў страх, згінуў страх.
Скінуў вечны ланцуг сын бяды, сын няволі.
Ён пайшоў грамадой супроць ворага ў поле.
Пад агнёвы штандар, — хто ў пакуце-бядзе, —
Ён ідзе, ён ідзе.
Па харомах вяльмож і царкоўных званіцах
Анямеў п‘яны спеў і патухлі агніцы.
Шпег дрыжыць, кат маўчыць — ім так прыкра жыццё:
Страхаццё… страхаццё…
Паратунку няма у глыбокіх у нетрах.
Не прымае зямля, помстай пахне паветра.
І адплата ідзе пад агнём, пад віхром:
Бухнуў гром, бухнуў гром…
Менск, 1917 г.
|
