Старонка:Вялікодная пісанка (1914).pdf/81

З пляцоўкі Вікікрыніцы
Гэта старонка не была вычытаная

Валачобнікі.


Што год, вясной, у дзень, вялікім званы,
Збіраюцца яны, як буслы ў вырай,
І йдуць пад вокны гурмай абарванай
Набожную жальбу заводзіць шчыра.
Паны атласные і зрэбные селяны
Вітаюць іх, як послаў с тога міра:
Той кіне сьвенчано яйцо, а той — медзяк:
Як жэбракоў іх дорыць свой брат і чужак.

Журбой ноч іхні благлавіць напевы,
Бо ходзюць валачобнікі па ночы,
Шыпяць над імі галінамі дрэвы,
Глядзяць на іх начніц сьляпые вочы,
А ўсё, як быццам сіверу павевы,
Як валачобнікі, цямрыцу славіць хочэ.
О, ноч! О, безканечны твой над намі ход!
Калі-ж пакінеш ты туманіць наш народ?!

Ні там, дзе дзікіе зімуюць гусі,
Ні там, дзе дрэме поўначы краіна,
Ні з добрай сваей волі, ні ў прымусе,
Ніхто, нідзе ня чэз такой жывінай,