Старонка:Вежа (1928).pdf/42

КАМЯНІЦА

Гэты дзень пракляў глухі завулак —
для завулка страшны час прабіў.
Як манашкі, заламалі рукі
хаткі — патрухлелыя грыбы,

Муляры — народ такі вясёлы:
малаток ды песьня — іх сябры.
Загудзелі людзі, нібы пчолы —
то завулка прадсьмяротны крык.

Паляцелі з ног старыя хаткі;
разьнясьліся з крыўдай груганы:
— Вось яны, праклятыя парадкі!..
— Вось яны, цяперашнія дні!..

Навязьлі каменьняў, белай вапны;
цэлы дзень працуюць муляры.
На муры ўскідаюць вокам сквапным
патрухлелых хат гаспадары…