Старонка:Беларусь у песьнях (1920).pdf/46

Ўстрэлі вас ласкай нашага поля

Кветкі жывыя.

Нашы сасонкі шумнага бора

Далі вам хаты,

Далі загонаў нашых разоры

Гонар багаты.

Пух і аўчынкі нашага хову

Грэлі зімою,

Птушкі вам гралі з нашай дубровы

Гымны вясною.

Ценем тулілі вас у сьпякоту

Нашы чарэсьні,

Нашыя жнейкі у жніўну работу

Пелі вам песьні.

Вашым патомкам нашыя маткі

Казкі складалі:

У сэрцах дзіцячых праўдаў пачаткі

Сеў засявалі.

Верны славянскім спадкам, браточна

Ў госьцях вас мелі,

І шанавалі людзка, сьвяточна

Ў будні, ў нядзелі.

.......
Сотні лет песьцім днямі і ночай

Госьця на шыі —

Зьмея, што з пуняў скарбы валоча,

Скарбы чужыя.

Вы ўжо забылі, людзі здарэньня,

Дзе ваш прыпынак, —

Вывелі ў гандаль славу, сумленье —

Праўду на рынак.

Сьлепа зракліся сораму, ўвагі,

Ў хорамы селі, —

Брацьцям-жа ўзьдзелі лапці, сярмягі,

Торбы надзелі!…

Людзі чужыя! Хтось калісь зьліча

Вашу нам шкоду:

Зьліча праступкі… к суду пакліча

Крыўда народу.

|}

За гэтаю песьняю-перасьцярогаю чужым людзям, жальба падобная чуецца і ў песьнях зьвернутых як да самога беларускага народу, так і да чужых народаў, якім жыцьцё Беларусі зусім няведама. Песьняры ўсімі сіламі стараюцца падняць свой народ і разам з тым у чужых людзей прабудзіць зацікаўленасьць,