|
Ўсходзіць месяц чароўны у промені,
Асьвятляючы шэрую даль;
Сталі поўніцца вуліцы гоманам —
Гэта моладасьць ладзіць свой баль…
Песьні льюцца жыцьцёвай крыніцаю
І ўздымаюцца ўвыш — аж да зор,
Пахне жытам, аўсом і пшаніцаю
Зелянеючы шчасьцем прастор.
Дрэмле сад… Ён вятрыскам суцешаны
Ды прыгожаю песьняй дзяўчат,
І п‘яніць мяне пахам цярэмшчына:
Не, каханьне ад сэрца — ня жарт…
Прыгарнісь да мяне з шчырай ласкаю
І ў абоймах сваіх зачаруй…
Каб здалося жыцьцё маё казкаю —
Пацалунак ты мне падаруй.
Гэта ноч так прыгожа вясновая,
Што няўпынна хвалюецца кроў…
Заручыцца з табой песьняй новаю
Мяне кліча каханьне-любоў…
| 
