Старонка:Барвенак (1924).pdf/202

ЦЬВІЦЕ ЦЯРЭМШЧЫНА…

Цьвіце цярэмшчына, цьвіце,
А разам з ёй цьвіце і сэрца,
Палоннай птушкай з клеткі рвецца
І казкі новыя пляце…

 Ў дзень струнны звон і песьняў строй,
 А ноччу месяц, ясны зоры…
 Чаму-ж душы ня даць прастору,
 Чаму ня сплесьці думак рой?!

Цьвіце цярэмшчына, і пах
Хвалюе кроў ў маёй істоце…
Ці-ж можна марыць на самоце,
Калі так радасна ў вачах

 Калі так рвецца жар з грудзей
 К яшчэ ня споўненаму шчасьцю.
 І хоча шлях красы пракласьці
 Вабраны краскамі надзей.

Лаўлю я зык начной цішы
Ў мінуты цяжкія чаканьня
З надзеяй поўнай на спатканьне,
На родны ўздых яе душы…