Старонка:Барвенак (1924).pdf/142

ШТОРМ.

Марскія далі цьмой пакрыты…
Шугае вецер, як буян які,
Злуецца, сьвішча ён сярдзіта,
І патанулі ў цемры маякі…

Яшчэ нядаўна сонца тут зіяла,
Іграла з хвалямі нябеснае сьвятло —
І ў міг адзін быц‘ ноч запанавала;
І цемраю густой прастор завалакло…

Схавалісь чайкі дзесь ў прасторы,
Заціх назольны іхні крык ўдалі, —
Нямілы ён ў час гэты мору…
Бясьсільны сталі чоўны, караблі…

Прад гэтай грознаю стыхіяй
Нікчэмнай стала моц руля…
Нясуць караб валы ліхія…
Куды, зачым — ня знаю я…

І б‘юцца хвалі ў борт, рвуць снасьці,
І голыя гудуць вінты,
І ўсё чакае тут напасьці…
Вось рвуцца радыё драты…